Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 czerwca 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 92/17 |
Uzasadnienie
We wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 25 kwietnia 2017 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej K.H. (dalej: skarżący)
zarzucił niezgodność art. 77 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 r. poz.
133, ze zm.) w zakresie, w jakim:
1) nie przewiduje możliwości wniesienia środka zaskarżenia od decyzji Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odwołania sędziego
z delegacji do innego sądu;
2) nie wskazuje przesłanek, jakimi powinien kierować się Minister Sprawiedliwości odwołując sędziego z delegacji;
3) nie przewiduje okresu tzw. uprzedzenia o zamiarze podjęcia decyzji w przedmiocie odwołania sędziego z delegacji;
4) umożliwia Ministrowi Sprawiedliwości podjęcie decyzji o odwołaniu sędziego z delegacji bez dokonania analizy istnienia
dalszych przesłanek (powodów), dla których sędzia ten został delegowany do innego sądu z art. 45 ust. 1 w związku z art. 78
oraz art. 10 ust. 1 i art. 173 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z 18 czerwca 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu stwierdzając,