Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 września 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 92/18 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 1 czerwca 2018 r. (data nadania) G.M. (dalej: skarżąca) wystąpiła
o stwierdzenie niezgodności art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej
przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1393, ze zm.; dalej: u.o.d.g.) z art. 2, art. 22 w związku z
art. 20 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą.
Skarżąca była zatrudniona w Ministerstwie […] (dalej: ministerstwo) na stanowisku głównego specjalisty w pełnym wymiarze czasu
pracy. Nie była urzędnikiem służby cywilnej, lecz członkiem korpusu służby cywilnej. Od 8 maja 2014 r. prowadziła działalność
gospodarczą na własny rachunek. 31 marca 2015 r. złożyła oświadczenie majątkowe na podstawie u.o.d.g., w którym podała, że
prowadzi tego rodzaju działalność. Rzecznik dyscyplinarny ministerstwa 22 kwietnia 2015 r. wszczął postępowanie wyjaśniające,
a Dyrektor Generalny, pismem z 27 maja 2015 r., wezwał skarżącą do podania (do 3 czerwca 2015 r.) daty zakończenia działalności
gospodarczej – w jego ocenie – niezgodnej z przepisami u.o.d.g. Skarżąca nie zaprzestała prowadzenia działalności i w związku
z tym 9 czerwca 2015 r. ministerstwo rozwiązało z nią stosunek pracy na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca
1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, ze zm.) w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.o.d.g. Wobec skarżącej nie wszczęto
postępowania dyscyplinarnego.
Sąd Rejonowy w W. VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 5 kwietnia 2016 r. (sygn. akt […]) oddalił odwołanie
skarżącej, powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z 24 czerwca 2015 r. (sygn. akt […]).
Od orzeczenia Sądu Rejonowego skarżąca wniosła apelację, oddaloną wyrokiem Sądu