Postanowienie TK z dnia 31 stycznia 2024, sygn. Ts 92/23

W.B. (dalej: skarżący) 8 maja 2023 r. (data nadania) wniósł do Trybunału niepodpisaną skargę konstytucyjną, do której nie dołączył pełnomocnictwa. W piśmie procesowym złożonym 20 lipca 2023 r. (data nadania) adwokat J.K. oświadczył, że reprezentuje skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem. Do pisma dołączył – jak wyjaśnił – podpisaną, poprawioną i sprawdzoną skargę oraz pełnomocnictwo udzielone mu przez skarżącego.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego.

Okręgowy Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w P. orzeczeniem z 13 września 2021 r. (sygn. akt […]) uznał skarżącego (obwinionego radcę prawnego) za winnego popełnienia zarzucanych mu przez Rzecznika Dyscyplinarnego przewinień dyscyplinarnych i na podstawie art. 651 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 75, ze zm.) wymierzył mu karę łączną pozbawienia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Powyższe orzeczenie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu 21 lutego 2022 r. W ustawowym terminie skarżący nie wniósł odwołania, w związku z czym orzeczenie uprawomocniło się 8 marca 2022 r.

Skarżący 2 maja 2022 r. złożył w Okręgowym Sądzie Dyscyplinarnym w P. odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przyczyną niedochowania terminu wniesienia odwołania była jego ciężka choroba. Do pisma dołączył dwa zwolnienia lekarskie potwierdzającego jego niezdolność do pracy od 9 lutego do 31 maja 2022 r. oraz wypis ze szpitala.

Postanowieniem z 22 czerwca 2022 r. (sygn. akt jw.) Okręgowy Sąd Dyscyplinarny w P. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu wniesienia odwołania, stwierdziwszy, że uchybienie nastąpiło z przyczyn zawinionych przez skarżącego. Sąd nie podzielił stanowiska zajętego we wniosku, że stan zdrowia skarżącego nie pozwalał mu na dokonanie czynności procesowej. Sąd Dyscyplinarny wytknął skarżącemu, że w czasie trwającego zwolnienia