Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 marca 1999 r.
|
| Sygn. akt Ts 92/98 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Adama S. z 16 czerwca 1998 r., uzupełnionej pismem procesowym z 7 września 1998 r., zarzucono, iż
art. 7 ustawy z 28 czerwca 1962 r. o przejmowaniu niektórych nieruchomości rolnych w zagospodarowanie lub na własność Państwa
oraz o zaopatrzeniu emerytalnym właścicieli tych nieruchomości i ich rodzin (Dz.U. Nr 38, poz. 166) jest niezgodny z art.
46 i art. 64 Konstytucji RP.
Skarżący wskazał, iż Wojewoda w W. decyzją z dnia 19 lipca 1994 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej
Rady Narodowej w S. z 15 listopada 1965 r., dotyczącej przejęcia na własność Państwa gospodarstwa rolnego ojca skarżącego
w zamian za zaopatrzenie emerytalne. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej
z 20 lutego 1996 r. Skarga na powyższe rozstrzygnięcie została oddalona wyrokiem NSA z 19 grudnia 1997 roku.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 25 listopada 1998 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwagi
na to, iż została ona złożona po upływie dwumiesięcznego terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r.
o Trybunale Konstytucyjnym.
Na postanowienie to pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie z 11 grudnia 1998 r. podnosząc, iż Trybunał Konstytucyjny błędnie
ustalił upływ dwumiesięcznego terminu do złożenia skargi konstytucyjnej, przyjmując wadliwą interpretację art. 48 ust. 2 ustawy
o Trybunale Konstytucyjnym, zgodnie z którą w czasie trwania postępowania w przedmiocie wniosku o ustanowienie adwokata lub
radcy prawnego z urzędu bieg terminu do złożenia skargi konstytucyjnej ulega jedynie zawieszeniu. Zdaniem pełnomocnika skarżącego,
z treści art. 48 ust. 2 ustawy