Postanowienie TK z dnia 23 lutego 2009, sygn. Ts 93/07

W skardze konstytucyjnej z 30 kwietnia 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 3986 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 3 Konstytucji.

Skarżąca zarzuciła w skardze konstytucyjnej, że art. 3986 § 3 k.p.c. jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i 3 Konstytucji, pozbawia bowiem stronę możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane przez Sąd Najwyższy o odrzuceniu skargi kasacyjnej z powodów określonych w art. 3986 § 3 k.p.c., podczas gdy zażalenie przysługuje w wypadku odrzucenia skargi w oparciu o tę samą podstawę przez sąd drugiej instancji – w myśl art. 3941 § 1 k.p.c. Zdaniem skarżącej zaskarżony przepis jest niezgodny z art. 2 Konstytucji, pozbawia bowiem stronę postępowania gwarancji, że środki odwoławcze będą rozpatrywane z poszanowaniem równych praw stron procesowych. Skarżąca wskazuje, że pozbawienie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego w opisanej sytuacji stanowi nadmierne ograniczenie praw obywatela w postępowaniu cywilnym, podczas gdy prawo do rzetelnego rozpoznania sprawy przez trzecią instancję sądowniczą jest istotnym elementem sprawiedliwości proceduralnej.

Postanowieniem z 23 lutego 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawowym powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej było uznanie, że istota podniesionych przez skarżącą zarzutów nie jest związana z treścią zaskarżonego przepisu. Trybunał podkreślił, że zaskarżony przepis określa jedynie tryb postępowania ze skargą kasacyjną, niespełniającą wymagań ustawowych, których nie dostrzegł sąd drugiej instancji w trakcie kontroli formalnej skargi kasacyjnej. Zawiera zatem kompetencję dla Sądu Najwyższego do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Podobnie jak w wypadku odrzucenia skargi kasacyjnej