Postanowienie TK z dnia 15 lutego 2012, sygn. Ts 93/10

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 13 kwietnia 2010 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 63 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Postanowieniem Sądu Rejonowego w Legionowie z 12 października 2009 r. (sygn. akt II Ko 419/09) nie uwzględniono wniosku skarżącego o zaliczenie okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary łącznej. Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego od powyższego orzeczenia Sąd Okręgowy – Warszawa-Praga w Warszawie, VI Wydział Karny Odwoławczy postanowieniem z 19 listopada 2009 r. (sygn. akt VI Kz 1059/09) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Z wydaniem wskazanych w skardze rozstrzygnięć skarżący wiąże naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa (art. 2 Konstytucji). Działając bowiem w zaufaniu do literalnego brzmienia przepisu i przyjmując, że okres tymczasowego aresztowania zostanie zaliczony na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności, skarżący zrezygnował z możliwości wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku sądu II instancji.

Skarżący powołał się także na naruszenie zasady proporcjonalności, do którego doszło na skutek odmowy zaliczenia okresu tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności. W uzasadnieniu postawionego zarzutu wskazał – odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego – na różnice w dolegliwościach stosowanych środków, istniejące pomiędzy pozbawieniem wolności w ramach odbywania kary pozbawienia wolności i w ramach tymczasowego aresztowania. Skarżący przytoczył także rozumienie zasady proporcjonalności na gruncie Konstytucji z 1997 r. Naruszenie tej zasady zdaje się on upatrywać w automatycznym zaliczaniu tymczasowego aresztowania na poczet kary pozbawienia wolności, pomimo tego, że adekwatność