Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 lutego 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 93/16 |
Uzasadnienie
1. W sporządzonej przez adwokatów skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 lipca 2016 r. (data nadania),
Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność: po pierwsze – art. 21a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy
kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155, ze zm.; dalej: u.c.p.k.) w związku z art. 775 § 2, 3 i 5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, ze zm.; dalej: k.p.) oraz § 9 ust.
1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania
należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży
służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2002 r.) z art. 20, art. 22 i art.
64 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji; po drugie – § 9 ust. 4 rozporządzenia z 2002 r. z art. 64 w związku
z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji; po trzecie – § 9 ust. 4 rozporządzenia z 2002 r. z art. 20 i art. 22 w związku z
art. 2 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Wyrokiem z października 2015 r. Sąd Rejonowy w W. uwzględnił częściowo powództwo byłego pracownika skarżącej i zasądził od
niej na jego rzecz odpowiednie kwoty wraz z ustawowymi odsetkami, tytułem ryczałtu za nocleg podczas podróży służbowych wskazanych
w tym orzeczeniu.
Od powyższego orzeczenia skarżąca wniosła apelację, którą Sąd Okręgowy w W. oddalił wyrokiem z lutego 2015 r.
3. Zdaniem skarżącej niezgodność art. 21a u.c.p.k. w związku z art. 775 § 2, 3 i 5 k.p. oraz § 9 ust.