Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 stycznia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 94/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 13 kwietnia 2010 r. Jarosław J. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 531 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie,
w jakim przepis ten umożliwia rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego przez sąd, w składzie którego zasiada sędzia, którego
wniosek dotyczy, oraz w zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie tego wniosku w oparciu o przesłankę „oczywistej bezzasadności”,
jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym.
Postanowieniem z 20 listopada 2008 r. (sygn. akt I C 1010/08) Sąd Okręgowy w Gdańsku – I Wydział Cywilny odrzucił wniosek
skarżącego (złożony w związku z powództwem skarżącego o zapłatę) o wyłączenie sędziego jako oczywiście bezzasadny. W sprawie
orzekł sędzia, którego wniosek dotyczył.
Pismem procesowym z 28 listopada 2008 r. (wniesionym 9 grudnia 2008 r.) skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego Warszawa-Śródmieście
o ustanowienie pełnomocnika do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Trybunał, działając w oparciu o art. 19 ust. 1 ustawy z
dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) ustalił, że wniosek
skarżącego został 14 grudnia 2009 r. przekazany do Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie – I Wydział Cywilny.
Postanowieniem z 16 lutego 2010 r. (sygn. akt I Co 3069/09) Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie – Wydział
Cywilny ustanowił dla skarżącego pełnomocnika do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Pismem z 16 marca 2010 r. (znak L.dz.
3203/PU-5779/10, doręczonym pełnomocnikowi 23 marca 2010 r.) Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie do sporządzenia skargi
wyznaczyła radcę prawnego Michała R.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 15 czerwca 2010 r. (doręczonym 21