Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 grudnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 94/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 10 kwietnia 2012 r. A.P. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 49 § 1 ustawy z dnia 27 lipca
2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.) z art. 2, art. 2 w związku z art. 31 ust. 3
oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego przepis ten powoduje wątpliwości co tego, czy osobę pozbawioną wolności
można ukarać karą porządkową przewidzianą w nim za naruszenie powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżanie
sądowi. Tym samym narusza zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz zasady poprawnej legislacji. Godzi również w zasadę
równości, gdyż nie uwzględnia konieczności odmiennego traktowania osób pozbawionych wolności od osób pozostających na wolności.
Postanowieniem z 28 czerwca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zasadniczym
powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarga została złożona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie skarżącego zostało mu doręczone 25 stycznia 2008 r. 30 stycznia 2008 r. skarżący złożył
wniosek o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej, a 17 lub 18 lipca 2008 r.
pełnomocnik został powiadomiony o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu. Skarga została jednak wniesiona dopiero 10 kwietnia
2012 r., a więc po ponad 3 latach i 8 miesiącach od tej daty. Ponadto Trybunał stwierdził, że w skardze sformułowano zarzuty
niezgodności zaskarżonego przepisu z unormowaniami Konstytucji, które nie mogą stanowić samodzielnych wzorców w postępowaniu
inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej. Nie przyjmują bowiem postaci konstytucyjnych praw lub wolności.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik skarżącego. Zarzucił w nim, że Trybunał nieprawidłowo przyjął, iż ustawowy
termin do wniesienia skargi konstytucyjnej biegnie od dnia doręczenia pełnomocnikowi pisma o wyznaczeniu go pełnomocnikiem
z urzędu, nie zaś