Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 grudnia 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 94/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 kwietnia 2014 r. (data nadania) J.J. (dalej: skarżący)
wystąpił o zbadanie zgodności art. 2, art. 3 ust. 2, art. 15 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa
do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1169, ze zm.; dalej: u.s.p.k.k.), art. 2 ust.
2 i art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2011 r. Nr 118, poz. 687,
ze zm.; dalej: ustawa o cmentarzach) oraz art. 19a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania
(Dz. U. z 2005 r. Nr 231, poz. 1965, ze zm.) z art. 2, art. 5, art. 25 ust. 2 i 3, art. 31, art. 32, art. 53 ust. 1, 2 i 6
oraz art. 87 w zw. z art. 178 Konstytucji.
Postanowieniem z 20 sierpnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania złożonej skardze dalszego biegu. Trybunał stwierdził,
że niektóre ze wskazanych w skardze konstytucyjnych wzorców kontroli, tj. art. 2, art. 5, art. 25, art. 32 oraz art. 87 w
zw. z art. 178 Konstytucji, samoistnie nie statuują praw podmiotowych, zaś żaden z tych wzorców nie ustanawia „prawa do grobu”
czy „prawa do kultu pamięci osoby zmarłej”, które podlegałoby konstytucyjnej ochronie za pomocą skargi. Tym samym Trybunał
uznał, że skarga nie spełniała przesłanki określonej w art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia
1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Ponadto Trybunał podkreślił,
że skarżący nie wykazał naruszenia swojej wolności osobistej (art. 31 ust.