Postanowienie TK z dnia 27 lipca 2016, sygn. Ts 94/16
Sygnatura
Ts 94/16
Data orzeczenia
Sąd
Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)
Rodzaj
Postanowienie
Teza
Istotą sprawy było rozstrzygnięcie, czy przepisy Kodeksu karnego dopuszczające orzeczenie środka zabezpieczającego (pobytu w zakładzie psychiatrycznym) wobec sprawcy z zaburzeniami preferencji seksualnych, u którego stwierdzono wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przyszłego przestępstwa, są zgodne z Konstytucją, co Trybunał uznał za wątpliwość wymagającą dalszego rozpoznania w zakresie…
Istota
Skarga konstytucyjna B.M. dotyczyła orzeczenia wobec niego środka zabezpieczającego w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym, wydanego przez Sąd Okręgowy w B. we wrześniu 2015 r. i podtrzymanego przez Sąd Apelacyjny w K. w grudniu 2015 r. Podstawą orzeczenia były przepisy Kodeksu karnego dotyczące sprawców z zaburzeniami preferencji seksualnych, uznające wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez nich przyszłego przestępstwa.
Skarżący…
📖jeszcze 145 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
postanawia: 1) nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg w zakresie badania zgodności art. 93b § 3 zdanie pierwsze i art. 93g § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 1 i art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2) odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu w zakresie badania zgodności art. 93b § 3 zdanie drugie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 1 i art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 maja 2016 r. (data nadania) B.M. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 93b § 3 i art. 93g § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U.88.553, ze zm.; dalej: kk) z art.
2, art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 1 i art. 47 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną wniesiono na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego. Wyrokiem z września 2015 r. Sąd Okręgowy w B. orzekł wobec skarżącego środek zabezpieczający w postaci pobytu w
zakładzie psychiatrycznym dla sprawców preferencyjnych przestępstw przeciwko wolności seksualnej z zaburzeniami osobowości.
W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że do popełnienia czynu doszło w związku z zaburzeniem preferencji seksualnych, jak też
że istnieje wysokie prawdopodobieństwo popełnienia takiego czynu w przyszłości oraz że orzeczenie środka zabezpieczającego
było konieczne, aby temu zapobiec. Apelacja złożona od powyższego rozstrzygnięcia została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego
w K. (dalej: Sąd Apelacyjny w K.) z grudnia 2015 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 16 lutego 2016 r.
W dniu 17 grudnia 2015 r. skarżący złożył wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia skargi konstytucyjnej. Zarządzenie Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w B. ustanawiające pełnomocnika
z urzędu w celu wniesienia skargi konstytucyjnej zostało doręczone pełnomocnikowi 19 lutego 2016 r.
Z wydaniem wskazanego w skardze wyroku na podstawie zaskarżonych przepisów skarżący wiąże naruszenie art. 42 ust. 1 Konstytucji,
do którego doszło – w jego ocenie – na skutek zastosowania wobec niego środka reakcji prawnokarnej, zanim popełnił czyn zabroniony.
Na podstawie tych regulacji środek zabezpieczający może być bowiem orzeczony w sytuacji, w której dopiero istnieje prawdopodobieństwo
popełnienia czynu zabronionego w przyszłości, a co więcej, sąd musi przy tym określić stopień społecznej szkodliwości takiego
czynu zabronionego. Skarżący utrzymuje, że przez orzeczenie wobec niego przedmiotowego środka
📖jeszcze 1377 słów
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.