Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lutego 2023 r.
|
| Sygn. akt Ts 94/22 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 maja 2022 r. (data nadania) A.B. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia.
2. Skarga konstytucyjna została sformułowana na tle następującego stanu faktycznego.
Sąd Rejonowy w W. I Wydział Cywilny w wyroku z 8 października 2020 r. (sygn. akt […]; dalej: wyrok Sądu Rejonowego) oddalił
pozew złożony przez skarżącego.
Apelacja skarżącego od tego wyroku została oddalona przez Sąd Okręgowy w K. II Wydział Cywilny Odwoławczy w wyroku z 6 września
2021 r. (sygn. akt […]; dalej: wyrok Sądu Okręgowego). Sąd odwoławczy zaznaczył w uzasadnieniu swojego orzeczenia, że rozpoznał
sprawę na zasadach przewidzianych w art. 378 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U.
Nr 43, poz. 296, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, ze zm.; dalej: k.p.c.).
3. Zdaniem skarżącego, art. 378 § 1 k.p.c. zamyka drogę sądową dochodzenia naruszonych wolności i praw oraz czyni postępowanie
jednoinstancyjnym.
W świetle tego przepisu, sąd rozpoznaje sprawę tylko w granicach apelacji, a nie „w sposób całościowy”. W rezultacie osoba
składająca apelację jest obowiązana „wskazać, co jej zdaniem w wydanym wyroku jest z jej perspektywy niezadowalające lub krzywdzące.
Natomiast w sytuacji, gdy osoba skarżąca wyrok nie dostrzeże na etapie konstruowania zarzutów apelacyjnych elementów wyroku,
które naruszałyby jej prawa lub wolności, droga do zaskarżenia orzeczenia poprzez apelację jest już zamknięta” (s. 4 skargi).
Skarżący stwierdził, że gdyby sąd odwoławczy dokonał analizy całej sprawy, wydane orzeczenie byłoby dla niego korzystne (s.
4 skargi).
Dodatkowo wskazał, że zapadłe w jego sprawie orzeczenia naruszają „konstytucyjną ochronę prawa do własności wyrażoną w art.
64 ust. 1 i 2 Konstytucji” (s. 4