Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 listopada 1999 r.
|
| Sygn. akt Ts 94/99 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Dariusza K. z 25 czerwca 1999 r. zarzucono, iż art. 552 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555) jest niezgodny z art. 41 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem
skarżącego zakwestionowana regulacja, poprzez uzależnienie odszkodowania za niesłuszne tymczasowe aresztowanie od “niewątpliwego”
charakteru owej niesłuszności, pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą w myśl której każdej osobie “bezprawnie” pozbawionej
wolności przysługuje odszkodowanie.
Skarżący wskazał, iż postanowieniem z 11 września 1996 r. (sygn. akt XVI.1.Ko 45/94) Sąd Wojewódzki w K. oddalił wniosek skarżącego o zadośćuczynienie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, a postanowieniem
Sądu Apelacyjnego w K. z 16 stycznia 1996 r. (sygn. akt II A Ko 361/96) orzeczenie to zostało utrzymane w mocy. Sąd Najwyższy postanowieniem z 5 listopada 1997 r. (sygn. akt IV KKN 309/97) oddalił kasację wniesioną od powyższego postanowienia.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 17 sierpnia 1999 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia
braków formalnych skargi konstytucyjnej, w