Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 kwietnia 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 95/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Krystyny Pochopień zakwestionowano zgodność z Konstytucją art. 10 ustawy z 28 lipca 1990 r. o zmianie
ustawy – Kodeks cywilny (dalej: ustawa nowelizująca) oraz art. 172 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.
Zdaniem skarżącej powyższe przepisy naruszyły jej prawa wynikające z art. 2, art. 7, art. 32 oraz art. 64 Konstytucji. Zarzuty
skargi konstytucyjnej skoncentrowane zostały na przyjętym przez sądy orzekające w sprawie sposobie interpretacji art. 10 ustawy
nowelizującej. W myśl tej interpretacji „okresu posiadania przed wejściem w życie przepisów wyłączających zasiedzenie nieruchomości
państwowych nie dolicza się do okresu, o który skraca się termin zasiedzenia nieruchomości państwowej, ani nie uwzględnia
się przy ustalaniu czasu posiadania niezbędnego do zasiedzenia takiej nieruchomości”.
Postanowieniem z 10 lutego 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W odniesieniu
do zarzutu niekonstytucyjności art. 172 kodeksu cywilnego Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w skardze konstytucyjnej nie
wskazano argumentów, które taki zarzut by potwierdzały. Skarżąca nie podważała sformułowanych w tym przepisie warunków nabycia
własności przez zasiedzenie. Zastrzeżenia skarżącej dotyczyły natomiast ustawowego unormowania problemu skracania terminu
posiadania, koniecznego do nabycia tą drogą własności nieruchomości państwowej. Ten zaś problem uregulowany jest wyłącznie
w art. 10 ustawy nowelizującej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, ocena zarzutu niekonstytucyjności tego przepisu uwzględniać
jednak musi treść orzeczenia, jakie podjęte zostało w innej sprawie zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym. W wyroku z 28
października 2003 r. (sygn. P 3/03, OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 82) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 10 ustawy nowelizującej
nie jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji. Wobec powyższego, uwzględniając tożsamość przedmiotu skargi konstytucyjnej
w stosunku do przedmiotu sprawy rozstrzygniętej