Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 maja 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 95/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Marka Czerkasa z 29 kwietnia 2004 r. zarzucono, iż art. 83 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. – Prawo
o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.) oraz art. 196 w związku z art. 211 § 1 ustawy z dnia
27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) są niezgodne z art. 45 ust. 1, art.
175 oraz art. 180 ust. 2 Konstytucji.
Skarżący wskazał, iż uchwałą Sądu Dyscyplinarnego w Warszawie z 23 listopada 2000 r. (sygn. akt SD 43/00) został zawieszony
w czynnościach służbowych sędziego. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy uchwałą Wyższego Sądu Dyscyplinarnego z 19
czerwca 2001 r. (sygn. akt WSD 3/01). W dniu 19 lutego 2002 r. Sąd Dyscyplinarny wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec
skarżącego, które zostało następnie umorzone postanowieniem tegoż Sądu z 19 listopada 2003 r. na skutek upływu terminu przedawnienia.
Na postanowienie Sądu Dyscyplinarnego zażalenie złożył Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego, jednak Wyższy Sąd Dyscyplinarny
postanowieniem z 3 lutego 2004 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Sądu Dyscyplinarnego o umorzeniu postępowania.
Skarżący przyjął za podstawę skargi konstytucyjnej naruszenie „prawa do niemożności zawieszenia w urzędowaniu za wyjątkiem
przypadków określonych w ustawie i to wyłącznie na mocy orzeczenia konstytucyjnego sądu”. Prawo to skarżący wywodzi z treści
art. 180 ust. 2 Konstytucji. Ponadto skarżący stwierdził, iż doszło do naruszenia przysługującego mu prawa do sądu.
Skarżący zarzucił, iż ani Sąd Dyscyplinarny, ani Wyższy Sąd Dyscyplinarny nie mają charakteru sądów, o których mówi art. 175
Konstytucji. Przepis ten zastrzega sprawowanie wymiaru sprawiedliwości do wyłącznej kompetencji Sądu Najwyższego, sądów powszechnych,
sądów administracyjnych oraz sądów wojskowych. Skoro zaś rozstrzyganie w sprawach dyscyplinarnych ma charakter wymiaru sprawiedliwości,
to możliwość