Postanowienie TK z dnia 29 września 2014, sygn. Ts 95/14

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 kwietnia 2014 r. (data nadania) T.S. i R.Ł. (dalej: skarżący) wystąpili o zbadanie zgodności art. 100 ust. 2, art. 101 ust. 1 oraz art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.; dalej: u.k.s.s.c. lub ustawa o kosztach sądowych) z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 29 września 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania złożonej skardze dalszego biegu. Trybunał stwierdził, że nie spełnia ona przesłanki określonej w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Jak bowiem ustalił, wskazane przez skarżących ostateczne orzeczenie, tj. postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu – Wydział I Cywilny (dalej: Sąd Apelacyjny we Wrocławiu) z 16 grudnia 2013 r. (sygn. akt I ACz 2425/13) nie zostało wydane na podstawie zakwestionowanych przepisów. W związku z tym Trybunał uznał również, że skarga została złożona po terminie przewidzianym w art. 46 ust. 1 ustawy o TK. Skarżący błędnie bowiem łączyli początek biegu tego terminu z datą doręczenia im wspomnianego już postanowienia z 16 grudnia 2013 r. Tymczasem zdaniem Trybunału termin rozpoczął swój bieg 21 czerwca 2013 r., kiedy skarżącym doręczono postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 5 czerwca 2013 r. (sygn. akt I Acz 1053/13). Trybunał ocenił nadto zarzuty skarżących jako oczywiście bezzasadne (art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o TK). Zgodnie z ustaleniami Trybunału postawione w skardze zarzuty co do art. 100 ust. 2 oraz art. 101 ust. 1 u.k.s.s.c. nie były powiązane z brzmieniem tych przepisów, a zarzut dotyczący art. 102