Postanowienie TK z dnia 21 listopada 2019, sygn. Ts 95/19

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 czerwca 2019 r. (data nadania) W.N. (dalej: skarżący), reprezentowany przez adwokata, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego:

Skarżący wystąpił 18 września 2015 r. do Zarządu Dzielnicy (dalej: Zarząd Dzielnicy) z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu miasta W., wskazując że „przez pewien czas” zamieszkiwał przy ul. R. (dzielnica B.), a obecnie, tj. od lutego 2015 r. „pozostawał bez dachu nad głową”, korzystając m.in. z Ośrodka Charytatywnego Caritas Archidiecezji przy ul. W. i czasowo „pomieszkując” u znajomych. Uchwałą nr […] z 27 października 2015 r. Zarząd Dzielnicy stwierdził, że nie jest właściwy miejscowo do rozstrzygnięcia wniosku, uzasadniając to faktem, iż skarżący nie posiada miejsca stałego zameldowania.

Pismem z 23 listopada 2015 r. skarżący wezwał Zarząd Dzielnicy do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na bezpodstawnej – jego zdaniem – odmowie rozpatrzenia jego wniosku przez, zmianę uchwały z 27 października 2015 r. Podstawą żądania uczynił § 22 uchwały Rady m. W. z 9 lipca 2009 nr […] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta W. Przepis ten stanowi, że wniosek o najem lokalu powinien być złożony – w przypadku osoby bezdomnej – w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania, a gdy go nie posiada, w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy. Wskazał, że pojęcie „miejsce faktycznego zamieszkania” nie zostało należycie zdefiniowane, dlatego za spełniający te warunki uznał swój pobyt w Ośrodku. Zarząd Dzielnicy podtrzymał swoją decyzję, pomijając deklarowany przez skarżącego zamiar jak najdłuższego w nim pozostawania oraz fakt, że obiekt ten realizuje jego potrzeby mieszkaniowe i umożliwia mu godną egzystencję.

Wyrokiem z 7 września 2016 r. (sygn. akt […]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił