Postanowienie TK z dnia 09 listopada 2022, sygn. Ts 95/21

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 marca 2021 r. (data nadania) R.S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił o zbadanie zgodności art. 76 § 2 w związku z art. 7 § 1 oraz art. 7 § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2021 r. poz. 53) „w zakresie w jakim: ,,– ogranicza możliwość sądowej weryfikacji rozstrzygnięć wydanych przez organ postępowania wykonawczego, jakim jest Komisja Penitencjarna, których przedmiotem jest klasyfikacja skazanego, tylko do jednej przyczyny odwoławczej, tj. sprzeczności (niezgodności) z prawem, bez możliwości zaskarżenia takiej decyzji od strony proceduralnej, merytorycznej, poprawności przeprowadzonego postępowania, tj. w zakresie w jakim nie dopuszcza zaskarżenia takiej decyzji co do istoty i przedmiotu sprawy”, z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz w związku z art. 2 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji; „– uniemożliwia zaskarżenie rozstrzygnięcia sądu penitencjarnego i poddania go kontroli instancyjnej, ograniczając tym samym drogę do sądu”, z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji.

2. Postanowieniem z 9 listopada 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 29 listopada 2022 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uznał bowiem, że skarżący nie dysponuje ostatecznym orzeczeniem naruszającym jego prawa określone w petitum skargi, ponieważ nie wniósł zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z 8 września 2020 r. o nieuwzględnieniu skargi skarżącego i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Komisji Penitencjarnej Aresztu Śledczego w S. z 10 czerwca 2020 r. Trybunał stwierdził, że skarżący tym samym nie wyczerpał drogi prawnej w sprawie, w związku z czym nie uzyskał ostatecznego orzeczenia opartego na kwestionowanym przepisie k.k.w., który zgodnie z zarzutem sformułowanym w petitum skargi konstytucyjnej ,,uniemożliwia zaskarżenie rozstrzygnięcia sądu penitencjarnego