Postanowienie TK z dnia 10 marca 1999, sygn. Ts 95/98

W skardze konstytucyjnej Iwony O. sporządzonej 26 czerwca 1998 r., zarzucono sprzeczność ustawy – Prawo bankowe z art. 64 Konstytucji RP “gwarantującym prawo do własności nieruchomości wszystkim obywatelom”. Pełnomocnik skarżącej zakwestionował w szczególności przepis art. 95 prawa bankowego, którego interpretacja dokonana przez Sąd Najwyższy w niepublikowanej uchwale z 10 kwietnia 1998 r., prowadzi do uniemożliwienia uznania dokumentu stwierdzającego udzielenie przez bank kredytu za wystarczającą podstawę do wpisu w księdze wieczystej hipoteki na rzecz banku. Dla dokonania tego wpisu konieczne jest przedłożenie, wyrażonego w formie aktu notarialnego, oświadczenia właściciela nieruchomości lub innej osoby, której prawo ma być obciążone hipoteką. Pełnomocnik skarżącej zakwestionował ustalenia przyjęte w przytoczonej uchwale Sądu Najwyższego, podkreślając, że na skutek takiej interpretacji art. 95 prawa bankowego zapadł w sprawie skarżącej 9 stycznia 1998 r. wyrok Sądu Najwyższego.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 21 sierpnia 1998 r., pełnomocnik skarżącej wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej w terminie 7 dni, w szczególności przez dokładne określenie przepisów prawa bankowego, w stosunku do których skarżąca domaga się stwierdzenia ich niezgodności z konstytucją oraz wykazanie, że przepisy te były podstawą wydania ostatecznego rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie.

Pismem z 1 września 1998 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o przedłużenie o dwa miesiące terminu wyznaczonego do uzupełnienia skargi konstytucyjnej, uzasadniając to brakiem kontaktu ze skarżącą. Następnie zaś, w piśmie z 2 października 1998 r. ponownie zarzucił niezgodność art. 93-103 prawa bankowego z art. 64 Konstytucji RP, wyrażającą się nadaniem bankom nadmiernych uprawnień, stawiających je w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej ponownie wskazał, że zakwestionowane przepisy ustawy – Prawo bankowe były podstawą oddalenia kasacji skarżącej przez Sąd Najwyższy 9 stycznia 1998 r., dotyczyła ich również uchwała tego Sądu o sygn.