Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 września 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 96/01 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Bożeny i Jerzego F. złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 13 lipca 2001 r. zarzucono, iż art. 540
§ 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) jest niezgodny
z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wskazali, iż postanowieniem z 8 grudnia 2000 r. (sygn. akt IV Kow 235/99) Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił ich wniosek o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego
dla Wrocławia-Śródmieścia z 19 października 1998 r. (sygn. akt V K 490/98), którym skarżący zostali uznani winnymi popełnienia przestępstwa. Rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego we Wrocławiu zostało następnie
utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 11 kwietnia 2001 r. (sygn. akt II Akz 74/01).
Zdaniem skarżących wskazane przez nich orzeczenia sądowe prowadzą do naruszenia prawa do równego traktowania przez władze
publiczne, a także gwarancji osobistej nietykalności osób, które nie popełniły przestępstwa, jak też zakazu skazywania wyrokiem
karnym osób, które nie dopuściły się czynu zabronionego. Skarżący podnieśli, iż w identycznych sprawach jak ta, w której zostali
skazani, sądy wydawały wyroki uniewinniające, o czym dowiedzieli się z informacji prasowych. W tej sytuacji skarżący uznali,
iż zostali skazani za czyn, który w chwili jego popełnienia nie stanowił przestępstwa. Okazało się jednak, iż z uwagi na przesłanki
stosowania instytucji wznowienia postępowania, nie mają możliwości skorzystania z niej, jakkolwiek ma ona charakter “środka
ochrony wolności i praw, dodatkowo zabezpieczający (ochraniający) obywatela przed błędem prawomocnego orzeczenia rozstrzygającego
o przedmiocie postępowania, stanowiącego proceduralną gwarancję, iż nikt