Postanowienie TK z dnia 07 sierpnia 2003, sygn. Ts 96/03

W skardze konstytucyjnej CAPITOL Sp. z o.o., Mieczysława Piotra Pająka i Jerzego Klimsy zakwestionowano zgodność z Konstytucją RP art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Skarżący zarzucili kwestionowanemu przepisowi, że narusza ich prawa wywodzone z art. 7 oraz art. 22 Konstytucji. Istota takiego naruszenia polegać ma – zdaniem skarżących – na treściowej niejednoznaczności tego przepisu, otwierającej pole do jego uznaniowej interpretacji, narażającej strony ubiegające się o wydanie stosownej decyzji na ujemne konsekwencje. Zgodnie z treścią kwestionowanego przepisu, jednym z elementów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu jest wymóg określenia w niej linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w stosownej skali.

Postanowieniem z 7 sierpnia 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu stwierdził, że skarga wniesiona została po upływie ustawowego 3-miesięcznego terminu do występowania z tego rodzaju środkiem prawnym. Termin ten rozpoczął bieg z dniem doręczenia skarżącym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2002 r. (tj. z dniem 30 września 2002 r.). Tymczasem skarżący wystąpili ze skargą konstytucyjną dopiero 2 czerwca 2003 r. Na stwierdzenie przekroczenia terminu do wystąpienia ze skargą konstytucyjną nie miało natomiast wpływu wystąpienie przez skarżących z wnioskiem o wniesienie rewizji nadzwyczajnej od opisanego wyżej wyroku. Trybunał Konstytucyjny stwierdził ponadto, iż skarżący nie dopełnili wymogu wskazania sposobu, w jaki kwestionowany przepis naruszył przysługujące im konstytucyjne wolności lub prawa. W ocenie Trybunału