Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 96/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 kwietnia 2014 r. (data nadania) Przedsiębiorstwo Komunikacyjno-Spedycyjne
T. Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 45 i art. 46 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny
(Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) z art. 2, art. 32 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji, art. 534 ustawy z dnia
23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, ze zm.; dalej: k.c.) z art. 2, art. 32 oraz art. 64 ust.
2 i 3 Konstytucji, a także art. 135 i art. 139 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U.
z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 32 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 11 września 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania wniesionej skardze dalszego biegu, stwierdziwszy,
że została ona złożona trzynaście dni po terminie wyznaczonym w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale
Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). Jak ustalił Trybunał, termin do wniesienia
skargi konstytucyjnej upłynął 25 marca 2014 r. Niezależnie od tego Trybunał zwrócił uwagę, że ani art. 45 i art. 46 k.k.,
ani art. 135 i art. 139 k.p.c. nie były podstawą ostatecznego orzeczenia w sprawie skarżącej. W tym zakresie skarga nie spełniała
więc również wymagania określonego w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK z 1997 r. Ponadto Trybunał uznał za oczywiście bezzasadny
zarzut skarżącej, jakoby art. 135 i art. 139 k.p.c. naruszały jej prawo do sądu wywodzone przez nią z art. 45 ust. 1 w zw.
z art. 2 i w zw. z art. 32 Konstytucji. Podobnie jako oczywiście bezzasadny