Postanowienie TK z dnia 11 grudnia 2015, sygn. Ts 96/15

W skardze konstytucyjnej z 7 marca 2015 r. (data nadania), sporządzonej przez pełnomocnika, NSZZPM Sp. z o.o. w T. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 1 w zw. z art. 476 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.). Zdaniem skarżącego zaskarżone przepisy k.p.c. w zakresie, w jakim „wyłączają możliwość poddania sporu dotyczącego zakładowego układu zbiorowego pracy istniejącego między stronami tego układu, tj. pracodawcą i organizacją związkową, pod rozstrzygnięcie sądu powszechnego”, są niezgodne z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 oraz w zw. z art. 177 i art. 175 ust. 1 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona z związku z następującą sprawą. Ze względu na dokonane przez pracodawcę zmiany w treści układu zbiorowego pracy dotyczące przyznawania premii regulaminowej skarżący wystąpił z pozwem o ustalenie, że zmiany te – jako niezgodne z prawem – są bezskuteczne. Postanowieniem z września 2014 r. Sąd Rejonowy w K. odrzucił pozew skarżącego. W uzasadnieniu tego orzeczenia sąd I instancji stwierdził, że powództwo skarżącego było niedopuszczalne z uwagi na brak drogi sądowej w sprawie będącej przedmiotem pozwu. Sąd wskazał również na unormowania ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 295, ze zm.; dalej: u.r.s.z.) jako na przepisy określające procedurę właściwą do uwzględnienia żądań skarżącego. W ramach tej procedury mieści się zaś sformułowanie tych żądań w wystąpieniu i prowadzenie rokowań w celu osiągnięcia porozumienia. Dopiero w sytuacji braku porozumienia zaistniałby spór zbiorowy, którego powstanie obligowałoby strony do podjęcia kolejnych etapów jego rozwiązania (rokowania i mediacja), a po ich wyczerpaniu do skierowania sporu do rozpoznania przez Kolegium Arbitrażu przy Sądzie Najwyższym. Sąd I instancji wyjaśnił jednocześnie, że sprawa skarżącego nie mieści się w zakresie