Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 września 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 96/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 28 kwietnia 2017 r. (data nadania) Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca, spółka) wystąpiła
o stwierdzenie, że art. 4912 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 2171, ze zm.; dalej:
prawo upadłościowe) są niezgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Ponadto skarżąca zarzuciła, że art. 4912 ust. 1 w zw. z art. 54a ust. 1 oraz art. 4912 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 w zw. z art. 54a ust. 1 prawa upadłościowego naruszają art. 78 w zw. z art. 45 ust. 1 w zw.
z art. 176 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Postanowieniem z 13 czerwca 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 21 czerwca 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że – jak wynika z uzasadnienia obu orzeczeń wydanych w sprawie skarżącej – wniesione przez
nią zażalenie na postanowienie o ogłoszeniu upadłości dłużnika zostało złożone po terminie i na tej podstawie odrzucono środek
zaskarżenia. Niezależnie od powyższego Trybunał ustalił, że skarżąca w rzeczywistości kwestionowała ograniczenie podmiotowe
i przedmiotowe kręgu osób uprawnionych do wniesienia zażalenia na postanowienie o ogłoszeniu upadłości. Tymczasem badanie
postulatów de lege ferenda pozostaje poza zakresem kognicji Trybunału Konstytucyjnego. Ze względu na odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek o wydanie postanowienia tymczasowego w sprawie zawieszenia wykonania postanowienia
Sądu Rejonowego w B. z października 2016 r. o ogłoszeniu upadłości dłużnika skarżącej.
Na postanowienie z 13 czerwca 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej spółka złożyła – w ustawowym
terminie – zażalenie, w którym zaskarżyła