W skardze wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 lipca 2000 r. zarzucono art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.
– Kodeks postępowania cywilnego, sprzeczność z art. 2 Konstytucji RP, a art. 9 ustawy z 23 grudnia 1988 r. o działalności
gospodarczej oraz art. 49 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne sprzeczność z art. 32 Konstytucji RP.
Zdaniem skarżącej w wydanym na podstawie pierwszego ze wskazanych przepisów rozstrzygnięciu sąd w procesie cywilnym uznał
ja winną niedopełnienia obowiązku wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a tym samym wykroczenia z art. 40 ustawy o
działalności gospodarczej. Dokonanej przez Sąd Najwyższy wykładni art. 9 ustawy o działalności gospodarczej skarżąca zarzuciła
naruszenie prawa do równego traktowania w życiu gospodarczym, a art. 49 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne dyskryminację
geodetów, wyrażającą się w objęciu przez zaskarżony przepis każdej bez wyjątku działalności w zakresie prawa geodezyjnego
obowiązkiem wpisu do ewidencji
Postanowieniem z 21 listopada 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej dowodząc,
odnośnie zarzutu niekonstytucyjności art. 9 § 1 ustawy o działalności gospodarczej, że skarżąca nie uzasadniła dostatecznie,
iż naruszenie wskazanych w skardze praw wynika z treści przepisu, a nie jest efektem dokonania przez organy stosujące prawo
niewłaściwej jego wykładni. Trybunał wskazał ponadto na oczywistą bezzasadność zarzutu odnoszącego się do art. 2 § 1 kpc,
a także na fakt, iż ostatni z zaskarżonych przepisów nie stanowił podstawy wydania ostatecznego rozstrzygnięcia. Powyższe
postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem z 1 grudnia 2000 r., w którym skarżąca wywodzi, iż zarzut oczywistej bezzasadności
jest niesprawiedliwy, przepis art. 49 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowił podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć,
a niekonstytucyjność art. 9 ustawy o działalności gospodarczej została uzasadniona prawidłowo.