Postanowienie TK z dnia 09 października 2007, sygn. Ts 97/07

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 7 maja 2007 r. skarżący zarzucił, że art. 134 § 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.) jest niezgodny z art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji; art. 135 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 10 i art. 175 ust. 1 oraz art. 178 Konstytucji; art. 136 § 2 w zw. z art. 77 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych jest niezgodny z art. 180 ust. 1 Konstytucji; art. 136 § 2 w zw. z art. 91 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 178 ust. 2 Konstytucji; natomiast art. 160 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych jest niezgodny z art. 10 Konstytucji.

W ocenie skarżącego powyższe przepisy w zakresie, w jakim przewidują w postępowaniu sądowym udział asesorów i ławników naruszają prawo każdego obywatela do rozpatrzenia sprawy przez niezawisły sąd. Orzekający w sprawach asesorzy sądowi oraz ławnicy nie spełniają gwarancji niezawisłości, ponieważ regulacja ustawowa różniąca ich status od sędziów zawodowych powoduje, iż są oni – zdaniem skarżącego – w pewnym stopniu zależni od władzy wykonawczej. Ponadto, pozostawanie asesorów w okresie pełnienia czynności sędziowskich pod pieczą wyznaczonego sędziego konsultanta