Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 maja 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 97/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 9 kwietnia 2009 r. wniesiono o zbadanie zgodności art. 357 § 2 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada
1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i
art. 31 ust. 3 Konstytucji. Skarżący zarzucił, że powyższy przepis nieproporcjonalnie ogranicza konstytucyjne prawo do sprawiedliwego
sądu oraz jest niezgodny z zasadą demokratycznego państwa prawnego, ponieważ strona nie może uzyskać wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia.
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Skarżący
domagał się stwierdzenia niekonstytucyjności art. 357 § 2 zdanie drugie k.p.c. w związku z ostatecznym orzeczeniem wydanym
w jego sprawie w postępowaniu egzekucyjnym. Tymczasem objęty zaskarżeniem przepis ma charakter ogólny, a norma związana ze
stanem faktycznym skargi nie może być skonstruowana wyłącznie na gruncie art. 357 § 2 zdanie drugie k.p.c., mogłaby być natomiast
skonstruowana z wykorzystaniem istotnych elementów wynikających z treści normatywnych innych przepisów (dotyczących postępowania
egzekucyjnego), niezakwestionowanych jednak przez skarżącego.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący wskazał, że dokładnie określił objętą skargą normę, zaś art. 357 § 2 zdanie drugie
k.p.c. może stanowić samodzielny przedmiot skargi konstytucyjnej. Ponadto podkreślił, że zapadłe w jego sprawie orzeczenie
miało charakter konkretny i indywidualny, zostało zaś wydane bez sporządzenia uzasadnienia.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 36 ust. 4 w związku z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz.
643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego
o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.