Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 stycznia 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 97/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 kwietnia 2010 r. skarżąca zarzuciła niezgodność art. 25
ust. 1a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm.; dalej: ustawa o własności
lokali) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1 w zw. z art.
64 ust. 1 i 2 Konstytucji. Zaskarżony przepis przewiduje, że powództwo o zaskarżenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej ze względu
na jej niezgodność z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo okoliczność, że narusza ona zasady prawidłowego
zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza interesy właściciela lokalu, może być wytoczone przeciwko wspólnocie
mieszkaniowej w terminie 6 tygodni od dnia podjęcia uchwały na zebraniu ogółu właścicieli albo od dnia powiadomienia wytaczającego
powództwo o treści uchwały podjętej w trybie indywidualnego zbierania głosów. Skarżąca podnosi, że – w jej ocenie – niezgodny
z Konstytucją jest termin 6 tygodni przewidziany w zaskarżonym przepisie dla zaskarżenia uchwały podjętej przez wspólnotę
mieszkaniową na zebraniu ogółu właścicieli.
Skarżąca wskazuje, że zakwestionowany przez nią termin do zaskarżenia uchwały wspólnoty mieszkaniowej biegnie niezależnie
od tego, czy jej członek został powiadomiony o zebraniu i czy o nim wiedział, a to pozostaje w sprzeczności z wynikającą z
art. 2 Konstytucji zasadą przyzwoitej legislacji. Jej zdaniem, art. 25 ust. 1a ustawy o własności lokali nie zapewnia właścicielowi
mniejszościowemu obrony swoich praw, gdyż nie daje mu instrumentów do podjęcia działań zmierzających do zaskarżenia uchwały
wspólnoty mieszkaniowej w przypadku wadliwego zwołania zgromadzenia jej członków. Skarżąca zwraca uwagę, że ustawa z dnia
16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2003 r. Nr