Postanowienie TK z dnia 08 grudnia 2008, sygn. Ts 98/07

Skarżąca w petitum skargi wskazuje na art. 47914 § 1, natomiast w dalszej części wskazuje na art. 47914 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.). Z uzasadnienia skargi wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest art. 47914 § 2 k.p.c. Zdaniem skarżącej przepis ten, w zakresie, w jakim wprowadza zasadę prekluzji dowodowej uniemożliwiającej sądowi przeprowadzenie postępowania dowodowego pozwalającego ustalić rzeczywisty stan rzeczy, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i narusza jej konstytucyjne prawo do sądu. Kwestionowany przepis, który miał przyspieszyć postępowanie dowodowe, prowadzi w praktyce do powoływania przez strony postępowania dowodów niemających znaczenia dla sprawy, co powoduje niepotrzebne rozbudowanie postępowania dowodowego. Przepis ten odbiera sądom możliwość samodzielnego decydowania o przebiegu postępowania dowodowego. W efekcie, ze względu na art. 47914 § 2 k.p.c., sądy mogą wydawać orzeczenia w oderwaniu od stanu faktycznego. Wydawanie orzeczeń z pominięciem stanu faktycznego narusza prawo do sprawiedliwego rozstrzygnięcia.

Skarga konstytucyjna została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z 25 kwietnia 2006 r. (sygn. akt IX GC 1585/02) oddalił powództwo o zapłatę syndyka masy