Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 lipca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 98/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 5 kwietnia 2011 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 47
i art. 48 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z
art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego. W sprawie skarżącego toczyło
się postępowanie przygotowawcze, w ramach którego składał on wnioski o wyłączenie prowadzących je prokuratorów lub prokuratorów
nadzorujących to postępowanie. W dniu 15 grudnia 2010 r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie Prokuratora Apelacyjnego, zastępcy
Prokuratora Apelacyjnego oraz prokuratora prowadzącego sprawę skarżącego. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku Prokurator
Generalny postanowieniem z 10 lutego 2011 r. (sygn. akt PG III Dsn 238/10) odmówił uwzględnienia wniosku o wyłączenie Prokuratora
Apelacyjnego w Lublinie. Co do pozostałych osób objętych wnioskiem stwierdził, że wniosek zostanie rozpatrzony odrębnie przez
ich bezpośrednich przełożonych. Prokurator Apelacyjny w Lublinie postanowieniem z 25 lutego 2011 r. (sygn. akt V Ds. 32/10/S)
nie uwzględnił wniosku o wyłączenie zastępcy Prokuratora Apelacyjnego w Lublinie od nadzoru nad prowadzonym w sprawie skarżącego
śledztwem. Postanowieniem z 1 marca 2011 r. (sygn. akt V ds. 32/10/S) zastępca Prokuratora Apelacyjnego w Lublinie nie uwzględnił
wniosku o wyłączenie prokuratora prowadzącego śledztwo.
Skarżący uzasadnia wniesienie skargi naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego, o której mowa w art. 176
ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego z tego przepisu wynika, iż postępowanie w sprawie karnej objęte jest zasadą dwuinstancyjności,
co w jego ocenie gwarantuje prawidłowość toku postępowania karnego.
W uzasadnieniu powyższego zarzutu skarżący wskazuje, że z zaskarżonych przepisów wprost wynika, iż wniosek o wyłączenie prokuratora
musi być rozpoznany przez prokuratora nadzorującego postępowanie lub bezpośredniego przełożonego. Z tej okoliczności skarżący
wywodzi niemożność oparcia wyłączenia na analizie merytorycznej jego podstaw.