Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 grudnia 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 99/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 8 maja 2004 r. zakwestionowano zgodność art. 3, art. 471 oraz art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) z art. 24, art. 32
ust. 1 i 2, art. 63 ust. 2, art. 2, art. 20, art. 65 ust. 5 i art. 87 ust. 1 Konstytucji.
Rozstrzygnięciem, z którego wydaniem skarżąca wiąże naruszenie przysługujących jej praw i wolności jest wyrok Sądu Rejonowego
w Słupsku – V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 20 maja 2002 r. (sygn. akt P 188/01), w którym sąd uznał za niemożliwe
przywrócenie do pracy skarżącej i zasądził odszkodowanie w wysokości 1 miesięcznego wynagrodzenia. Wniesiona przez skarżącą
apelacja została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Słupsku – V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 24 października
2002 r. (sygn. akt V Pa 126/02). Postanowieniem z 4 sierpnia 2003 r. (sygn. akt I PK 247/03), doręczonym skarżącej 4 lutego
2004 r., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniesionej kasacji do rozpoznania stwierdzając, iż przedstawione przez skarżącą kwestie
nie stanowią zagadnień prawnych, które wymagałyby rozwiązania w drodze wyrażenia poglądu prawnego przez Sąd Najwyższy.
Uzasadniając niekonstytucyjność art. 3 k.p. skarżąca wskazuje, iż dopuszczenie przezeń do obrotu w charakterze pracodawcy
jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej pozwala na obejście prawa i uchylenie się od odpowiedzialności
lub ograniczenie jej wobec pracownika. Przepis ten pozbawia pracownika, zdaniem skarżącej, prawa do stosunku pracy z tworzącą
i znoszącą jednostki organizacyjne osobą prawną. Kolejnemu z zaskarżonych przepisów – art. 471 k.p. zarzucono w skardze ograniczenie odpowiedzialności pracodawcy wobec pracownika za szkodę wyrządzoną nieuzasadnionym i
niezgodnym z prawem wypowiedzeniem stosunku pracy, a także pozbawienie prawa do odsetek od odszkodowania. Skarżąca kwestionuje