Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 lutego 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 99/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 4 kwietnia 2011 r. (data nadania) skarżąca spółka – MKS Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła,
że art. 793 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
„w zakresie zwrotu »może wydać« oraz »oznaczając cel, do którego mają służyć«” jest niezgodny z art. 45 ust. 1, art. 77 ust.
2 oraz art. 2 Konstytucji.
Skarżąca zarzuciła, że zakwestionowany przepis w brzmieniu: „w razie potrzeby prowadzenia egzekucji na rzecz kilku osób lub
przeciwko kilku osobom albo z kilku składowych części majątku tego samego dłużnika, sąd oprócz pierwszego tytułu wykonawczego
może wydawać dalsze tytuły, oznaczając cel, do którego mają służyć, i ich liczbę porządkową”, przez użyte w nim zwroty niedookreślone
uzależnia wydanie dalszego tytułu wykonawczego od swobodnego uznania sądu. Zdaniem skarżącej „taka forma reglamentowania”
dalszych tytułów wykonawczych nie znajduje żadnego uzasadnienia i w praktyce uniemożliwia wykonanie orzeczenia, a zatem zamyka
drogę do skutecznej egzekucji z majątku dłużnika.
Postanowieniem z 12 kwietnia 2012 r. (doręczonym 17 kwietnia 2012 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu
skardze konstytucyjnej z powodu jej oczywistej bezzasadności.
Zażaleniem z 23 kwietnia (data nadania) skarżąca zaskarżyła postanowienie Trybunału w całości, wniosła o jego uchylenie i
nadanie dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu zarzuciła, że istotą skargi konstytucyjnej nie jest – jak przyjął
w postanowieniu Trybunał – zakres swobody sądu w ocenie sprawy, lecz uzależnienie prawa do wykonania prawomocnego orzeczenia
sądu (wydania dalszego tytułu wykonawczego) „od uznaniowej decyzji pozostawionej swobodnej, by nie rzec dowolnej ocenie sądu”.
Skarżąca podniosła w zażaleniu, że bez znaczenia jest, „czy zamknięcie drogi sądowej nastąpiło w jedno, czy dwuinstancyjnym
postępowaniu sądowym albowiem prawo określone w art. 45 ust. 1 Konstytucji, jako takie nie