Postanowienie TK z dnia 08 lutego 2013, sygn. Ts 99/12

W skardze konstytucyjnej z 16 kwietnia 2012 r. Dorota W. (dalej: skarżąca) wniosła o zbadanie zgodności art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123; dalej: ustawa z 2006 r.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 i w zw. z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 8 lutego 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Pierwszą przesłanką odmowy było ustalenie, że orzeczenie Sądu Najwyższego wskazane przez skarżącą jako ostateczne nie zostało wydane na podstawie art. 2 ustawy z 2006 r. Ponadto skarżąca nie wyczerpała drogi prawnej (nie złożyła środka odwoławczego od postanowienia sądu rejonowego z 2009 r. o odrzuceniu apelacji, wydanego na podstawie zakwestionowanego przepisu). Drugą, niezależną przesłanką odmowy było to, że istota zarzutów skargi nie miała związku z treścią zaskarżonego przepisu intertemporalnego, lecz dotyczyła uniemożliwienia sądowego dochodzenia praw i wolności, zamknięcia dostępu do sądu, a także naruszenia prawa do dwuinstancyjnego postępowania. Naruszenie tych praw konstytucyjnych (przywołanych przez skarżącą) wynika zaś w rzeczywistości z zastosowania art. 1302 § 3 k.p.c., który przewidywał surowsze zasady wnoszenia opłat sądowych przez profesjonalnych pełnomocników i którego zgodność z Konstytucją została potwierdzona w