Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 listopada 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 99/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 2 maja 2017 r. spółka „R.” sp. j. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 26 ust. 1, art.
33 ust. 1, art. 54a ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 2171; dalej: prawo
upadłościowe) „w zakresie, w jakim nie przyznają wierzycielowi, który złożył wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego
dłużnika, prawa do zaskarżenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości dłużnika” z art. 78 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 176
ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 16 listopada 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Trybunał wyjaśnił, że
zgodnie z jego utrwaloną linią orzeczniczą nie jest dopuszczalne wydanie wyroku w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi
konstytucyjnej, w której stawia się zarzut nieprawidłowego stosowania prawa. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącej
6 grudnia 2017 r.
Na to postanowienie, skarżąca pismem z 13 grudnia 2017 r. wniosła zażalenie, zaskarżając je w całości oraz wniosła o jego
uchylenie i nadanie skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Skarżąca wyjaśniła, że kwestionowane w skardze przepisy „nie przewidują
prawa wierzyciela do złożenia zażalenia na postanowienie o ogłoszeniu upadłości