Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 czerwca 2022 r.
|
| Sygn. akt Ts 99/21 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 31 marca 2021 r. (data nadania) A.B. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, zakwestionował zgodność art. 36 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania
karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.: obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 534, ze zm.; dalej: k.p.k.) „w zakresie, w jakim
daje sądowi niższego rzędu swobodną i nieograniczoną dodatkowymi wytycznymi możliwość zwrócenia się do sądu wyższego rzędu
o rozważenie możliwości przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, powodując jednocześnie wydłużenie postępowania”, z
art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Jako ostateczne orzeczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 ust. 1 Konstytucji oraz art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada
2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK),
skarżący wskazał postanowienie Sądu Rejonowego w K. z 28 sierpnia 2020 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie Sądu Rejonowego
w K.). Postanowienie to stanowiło wniosek skierowany w trybie art. 36 k.p.k. do Sądu Okręgowego w Ś. o rozważenie możliwości
przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W. z uwagi na to, że większość osób, które należy wezwać na rozprawę,
zamieszkuje blisko tego sądu, a z dala od sądu właściwego. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Ś. z 14 września 2020 r. (sygn.
akt […]) wniosek ten nie został jednak uwzględniony.
2. Postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 2 marca 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 10 marca 2022 r.) odmówiono
nadania skardze dalszego biegu z uwagi na ocenę, że skarga konstytucyjna nie spełnia, określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK,
wymogu wskazania w jaki sposób, wynikająca z art. 45 ust. 1 Konstytucji wolność lub prawo skarżącego została, zdaniem skarżącego,