Wyrok TK z dnia 10 listopada 2009, sygn. U 1/09

1. Rzecznik Praw Obywatelskich pismem z 9 stycznia 2009 r. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie, że załącznik nr 1 lp. 5 oraz lp. 7 lit. t do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz. U. Nr 153, poz. 1615 ze zm.; dalej: rozporządzenie z 25 czerwca 2004 r.) jest niezgodny z art. 66 ust. 3 pkt 1 oraz art. 66 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892; dalej: ustawa z 11 września 2003 r.) oraz z art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji, a także z art. 92 ust. 1 Konstytucji.

W ocenie Rzecznika Praw Obywatelskich, zgodnie z przepisami ustawy z 11 września 2003 r., żołnierze zawodowi otrzymują umundurowanie, wyekwipowanie i uzbrojenie, a w określonych wypadkach wyżywienie albo równoważnik pieniężny za wymienione należności. Żołnierz, który nie otrzymał umundurowania i wyekwipowania, ma prawo do świadczenia pieniężnego będącego ekwiwalentem świadczenia nieotrzymanego w naturze. Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia wysokości równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie, w tym ubiory cywilne, niewydane w naturze, oraz warunków i trybu ich wypłacania, a także organów właściwych w tych sprawach. W wydanym rozporządzeniu minister uzależnił – w odniesieniu do szeregowych – wysokość równoważnika pieniężnego za umundurowanie i wyekwipowanie niewydane w naturze od okresu pełnienia służby. Tymczasem treść upoważnienia ustawowego nie zawiera umocowania dla Ministra Obrony Narodowej do powiązania w akcie wykonawczym do ustawy wysokości równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie z okresem pełnienia służby przez