Uzasadnienie
| ORZECZENIE |
z dnia 24 sierpnia 1993 r.
|
| Sygn. akt U 1/93 |
Uzasadnienie
Związek Pracodawców Węgla Kamiennego, we wniosku z dnia 17 grudnia 1992 r., zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie
niezgodności przepisu § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1991 r. w sprawie opłat za szczególne korzystanie
z wód i urządzeń wodnych (Dz.U. Nr 125, poz. 556), z postanowieniami art. 41 pkt 8 i art. 67 ust. 2 Konstytucji RP oraz z
art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230 z późn. zm.). W toku rozprawy
zostało wyjaśnione, iż gdy chodzi o przepisy Konstytucji RP mające stanowić podstawę oceny konstytucyjności § 8 rozporządzenia
z dnia 21 grudnia 1991 r. Wnioskodawca błędnie powołał nie obowiązujący już przepis art. 41 pkt 8. Został on bowiem zastąpiony
przez art. 54 ust. 1 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. On też wzięty został pod uwagę przy ocenie konstytucyjności
wspomnianego przepisu.
W uzasadnieniu swojego wniosku Związek Pracodawców Górnictwa Węgla Kamiennego, nazywany dalej w skrócie "Związkiem", podniósł
m.in. co następuje:
Prawo wodne w art. 56 ust. 1 upoważniło Radę Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, zasad ustalania wysokości opłat
za pobór wody i wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, stosowania ulg i zwolnień od opłat, a w miarę potrzeby także zasad
ustalania opłat za inne rodzaje szczególnego korzystania z wód.
Rada Ministrów, w wydanym w oparciu o ten przepis rozporządzenia z dnia 21 grudnia 1991 r. w sprawie opłat za szczególne korzystanie
z wód i urządzeń wodnych (Dz.U. Nr 125, poz. 256), ustaliła w § 8 dwukrotnie wyższe stawki opłat za odprowadzane ścieki przez
zakłady położone na terenie województwa katowickiego od stawek od zakładów położonych na terenach pozostałych województw.
Rozwiązanie to w