Wyrok TK z dnia 01 września 1998, sygn. U 1/98

1. Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych wystąpiło z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 2, poz. 3). Wnioskodawca zakwestionował konstytucyjnoś przepisów dotyczących podwyższenia stawek podatku akcyzowego dla paliw do silników, przez włączenie do tych stawek dotychczasowego podatku od środków transportowych, od którego inwalidzi byli uprzednio zwolnieni na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.), uchylonego ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o finansowaniu dróg publicznych (Dz.U. Nr 123, poz. 789). Zwolnienie od podatku obejmowało samochody osobowe, motocykle i motorowery stanowiące wyłączną własnoś inwalidów oraz używane do celów niezarobkowych.

Zdaniem wnioskodawcy włączenie “opłaty drogowej” do ceny paliw bez zapewnienia osobom niepełnosprawnym, korzystającym do końca 1997 r. ze zwolnień od płacenia podatku od środków transportowych - narusza zasady konstytucyjne, wynikające z art. 2 Konstytucji RP, a w szczególności zasadę nienaruszalności praw słusznie nabytych oraz zasadę zaufania obywateli do państwa. Osoby niepełnosprawne liczyły na to, że zmiana sposobu płacenia “podatku drogowego” zapewni im także w przyszłości osłonę w taki sposób, aby nie ponosili w tym zakresie większych wydatków. Osoba niepełnosprawna będzie natomiast musiała płaci “opłatę drogową” zawartą w cenie paliwa, co wobec braku osłon dla inwalidów pogarsza ich sytuację materialno-prawną. Kłóci się to ponadto z zasadą pewności prawa i zasadą sprawiedliwości.

Według Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych pozbawienie praw słusznie nabytych osób niepełnosprawnych powinno by uregulowane w ustawie po rozważeniu całokształtu okoliczności, w tym wynikającej z art. 69 konstytucji powinności władz publicznych do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym, a nie na podstawie “ubocznych” pozaustawowych regulacji. Nakładanie bowiem świadczeń objętych prawem