Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 listopada 1988 r.
|
| Sygn. akt U 11/88 |
Uzasadnienie
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 22, poz. 98; zm. Dz. U. z 1987 r. Nr 21 , poz. 123) wniósł o stwierdzenie "czy § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra
Łączności z dnia 23 czerwca 1986 r. w sprawie ordynacji telekomunikacyjnej (Dz. U. Nr 27, poz. 135), dopuszczając kontrolę
treści informacji przekazywanych drogą telekomunikacyjną i uzależniający wykonanie usługi telekomunikacyjnej od oceny przekazywanej
treści, jest zgodny z art. 83 ust. 1 i art. 87 ust. 2 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz z upoważnieniem zawartym
w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz.U. Nr 54, poz. 275)".
Przepis § 8 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Łączności stanowi, co następuje: "Usługa telekomunikacyjna nie może
być wykonana, w razie gdy treść przekazywanych informacji pozostaje w sprzeczności z prawem, porządkiem publicznym lub zasadami
współżycia społecznego”. Tak sformułowany przepis - zdaniem Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego - implikuje obligatoryjność
działania służb telekomunikacyjnych (usługa "nie może być wykonana"), co faktycznie jest równoznaczne z upoważnieniem do stałej
kontroli treści informacji przekazywanych urządzeniami telekomunikacyjnymi, przy czym jako kryterium oceny tych treści, obligujące
do niewykonania usługi telekomunikacyjnej, ma być stosowane m.in. nieprecyzyjne pojęcie "zasady współżycia społecznego”.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że treść wyżej cytowanego przepisu rozporządzenia Ministra Łączności należy rozpatrywać
na tle art. 83 ust. 1 i art. 87 ust. 2 Konstytucji PRL oraz art. 46 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o
Łączności.
Wolność słowa została w Konstytucji wyrażona w art. 83 ust. 1 w sposób bezwarunkowy, co nakazuje uznać, że jakiekolwiek ograniczanie
tej wolności może wynikać tylko z ustaw zgodnych z Konstytucją. Z