Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lutego 1990 r.
|
| Sygn. akt U 11/89 |
Uzasadnienie
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił dnia 22 listopada 1989 r. do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o ustalenie,
czy przepisy § 1-5 i § 7 ust. 2-4 uchwały Nr 110 Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 1983 r. w sprawie pomocy uspołecznionych
zakładów pracy w zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych załóg (M. P. Nr 31, poz. 167 zm.: Dz. U. z 1987 r. Nr 23, poz. 132, M.
P. z 1988 r. Nr 12, poz. 99) w stosunku do przedsiębiorstw państwowych i spółdzielni - są zgodne z art. 4 ust. 2 ustawy z
dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (j. t. Dz. U. z 1987 r. Nr 35, poz. 201) i z art. 2 § 2 ustawy z
dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz. U. Nr 30, poz. 210 z późn. zm.).
W uzasadnieniu wniosku podniesiono następujące argumenty:
Wymieniona uchwała Nr 110 Rady Ministrów określa zasady i formy pomocy zakładów pracy na rzecz budownictwa mieszkaniowego
realizowanego dla potrzeb pracowników tychże zakładów. Formy tej pomocy określone zostały w katalogu zamkniętym (np. § 5 ust.
1, 2, 3), a znaczna część przepisów określających zasady jej udzielania ma charakter iuris cogentis, przepisy te bowiem zostały
zredagowane w formie imperatywnej: “zakład pracy powinien, określa, udostępnia” (§ 2 ust. 3-6, § 2a ust. 3, § 2b ust. 1-3,
§ 2c, § 2d ust. 1, 2, 3, § 5 ust. 4, § 7 ust 2-4). Adresatami uchwały są “uspołecznione zakłady pracy”, a więc - zgodnie z
definicją zawartą w art. 3 kodeksu pracy - uspołecznione jednostki organizacyjne zatrudniające pracowników..., w szczególności
przedsiębiorstwa państwowe, urzędy lub inne państwowe jednostki organizacyjne, spółdzielnie oraz organizacje społeczne.
W ocenie wnioskodawcy wymieniona uchwała jest samoistną, bowiem nie powołała podstawy jej wydania, i zatem