Postanowienie TK z dnia 27 listopada 1991, sygn. U 12/89

1. Wymieniony w sentencji wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich był przedmiotem rozpoznania na rozprawie w dniu 24 kwietnia 1990 r. Po ustaleniu w jej toku istoty i po skonkretyzowaniu podnoszonych przez wnioskodawcę zarzutów w stosunku do kwestionowanej instrukcji oraz po wysłuchaniu stanowisk w tej sprawie przedstawicieli Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Prokuratora Generalnego - rozprawa odroczona została na okres sześciu miesięcy, na podstawie art. 32 ust. 2 uchwały Sejmu z dnia 31 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 39, poz. 184).

Następnie, na wniosek z dnia 5 października 1990 r. Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, rozpatrzony na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 1990 r., postanowieniem z tej samej daty - Trybunał Konstytucyjny odroczył rozprawę w tej sprawie na okres dalszych sześciu miesięcy, podobnie jak poprzednio z powołaniem się na art. 32 ust. 2 uchwały Sejmu z dnia 31 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.

2. Wnosząc o stwierdzenie niezgodności przepisów instrukcji Nr 7/76 z dnia 15 czerwca 1976 r. z postanowieniem art. 70 ust. 2 pkt 2, w związku z art. 3 Konstytucji RP, Rzecznik Praw Obywatelskich zarzucił przede wszystkim, iż instrukcja ta, wydana bez szczegółowego upoważnienia ustawy i nie mając ze swej istoty charakteru aktu normatywnego, wkracza w sferę praw podmiotowych osób objętych ubezpieczeniem społecznym, a więc w sferę materii, która może być normowana wyłącznie w drodze ustaw bądź aktów wykonawczych opartych o szczegółowe upoważnienie ustawowe. W rozpatrywanym wypadku chodzi przy tym o prawa podmiotowe ubezpieczonych, mające swoje pierwotne źródło w konstytucyjnych prawach podstawowych, wynikających z treści art. 70 ust. 2 pkt. 2 Konstytucji RP, których konkretyzacja może następować jedynie w drodze ustawodawczej lub w aktach wykonawczych opartych na ustawie.

Instrukcja