Postanowienie TK z dnia 05 listopada 1997, sygn. U 12/97

1. Grupa trzydziestu trzech senatorów wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego wnioskiem z 26 czerwca 1997 r. o stwierdzenie niezgodności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowego trybu zbycia należących do Skarbu Państwa akcji niektórych spółek powstałych z przekształcenia przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 12, poz. 66) z art. 54 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 84, poz. 426; zm.: z 1995 r. Nr 38, poz. 184, Nr 150, poz. 729; z 1996 r. Nr 106, poz. 488) i art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 118, poz. 561; zm.: Nr 156, poz. 775; z 1997 r. Nr 32, poz. 184), stanowiącym odpowiednik art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 51, poz. 298 ze zm.). Wnioskodawcy zarzucają, że zaskarżony akt posiada formę rozporządzenia zastrzeżoną dla aktów normatywnych, chociaż jego treść nie posiada charakteru normatywnego. Ponadto przepis art. 23 ust. 2 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych nie upoważniał Rady Ministrów do wyrażenia w rozporządzeniu zgody na zastosowanie innego, szczególnego trybu zbycia akcji należących do Skarbu Państwa. Stanowi to, w ocenie wnioskodawców, istotne naruszenie konstytucyjnych założeń dotyczących pojęcia i cech charakterystycznych rozporządzenia, jako najbardziej typowej, najściślej związanej z ustawą formy aktu wykonawczego do ustawy. Rozporządzenie rozmija się z upoważnieniem ustawowym, które w ocenie wnioskodawców, miało na celu określenie szczególnej procedury dla wyjątkowych wypadków, jak np. odstąpienie w takich sytuacjach od wymogu publicznego zbywania akcji. Także odpowiednik art. 23 ust. 2 ustawy o prywatyzacji z 13 lipca 1990 r. czyli art. 33 ust. 3 ustawy z 13