Postanowienie TK z dnia 31 grudnia 1988, sygn. U 13/88

Federacja Związków Zawodowych Górników w Katowicach wystąpiła z wnioskiem o orzeczenie niezgodności § 4 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent (Dz. U. Nr 18, poz. 77) z art. 5 pkt 5 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

W uzasadnieniu wniosku powołała się na treść kwestionowanego ww. przepisu i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 1987 r. w sprawie zgłaszania pracowników do ubezpieczenia społecznego oraz składek na ubezpieczenie (Dz. U. Nr 37, poz. 211). Z regulacji tej wynika, że nagroda barbórkowa jest zaliczana do wynagrodzeń osobowych, od których odprowadza się składkę na ubezpieczenie społeczne, a nie wlicza się jej wysokości do podstawy wymiaru świadczeń emerytalnych i rentowych. Zdaniem wnioskodawcy, takie rozwiązanie prawne czyni ze składki podatek i narusza zasadę ekwiwalentości świadczeń oraz kłóci się z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej.

Rozpoznając wstępnie wniosek Trybunał Konstytucyjny uznał, że nie może on być potraktowany jako oczywiście bezzasadny i wymaga merytorycznego rozpoznania. Dlatego postanowieniem swym z dnia 9 sierpnia 1988 r. nadał wnioskowi dalszy bieg.

Prokurator Generalny PRL wyraził na piśmie swoje stanowisko uznając, że brak jest podstaw do orzeczenia niezgodności kwestionowanego przepisu § 4 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1985 r. (Dz. U. Nr 18, poz. 77) z art. 5 pkt 5 Konstytucji PRL. Zdaniem Prokuratora Generalnego, konstytucyjna zasada sprawiedliwości społecznej nie jest pojęciem normatywnym, lecz zasadą ustroju politycznego, będącą generalną linią polityki społecznej państwa celem lub efektem, do którego państwo dąży przez całokształt swoich działań w sferze normatywnej, ekonomicznej, socjalnej i kulturalnej. Taka istota i charakter konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej zdaje się wykluczać możliwość sporu o to, czy określony akt