Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 maja 1990 r.
|
| Sygn. akt U 14/89 |
Uzasadnienie
Prokurator Generalny wystąpił dnia 8 grudnia 1989 r. z wnioskiem o stwierdzenie, że przepis § 12 ust. 4 rozporządzenia Rady
Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Prawa lokalowego (Dz. U. Nr 36, poz. 203) oraz
zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 11 maja 1988 r. w sprawie wypadków uzasadniających korzystanie z dodatkowej
powierzchni mieszkalnej ze względu na stan zdrowia (M. P. Nr 16, poz. 135) są niezgodne z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 10
kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe (jedn. tekst Dz. U. Nr 30, poz. 165 z 1987 r. z późn. zm.) i art. 42 ust. 2 Konstytucji.
Wnioskodawca w uzasadnieniu wystąpienia podniósł następujące argumenty.
Przepis art. 54 ust. 1 wymienionej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe upoważnił Radę Ministrów do określenia
w drodze rozporządzenia “wielkości norm, zaludnienia lokali mieszkalnych i osób, którym mogą być przyznane uprawnienia do
dodatkowej powierzchni mieszkalnej jak również warunków i trybu przyznawania tych uprawnień oraz wielkości norm lokali biurowych”.
Rada Ministrów, wykonując powyższe upoważnienie oraz upoważnienie zawarte w art. 3 ust. 5 i art. 60 ust. 5 Prawa lokalowego,
w § 12 ust. 1 wydanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 1987 r. wymieniła osoby, którym mogą być przyznane uprawnienia do
dodatkowej powierzchni mieszkalnej, w tym i osoby, których stan zdrowia tego wymaga (ust. 5), a nie określiła wypadków, uzasadniających
korzystanie z dodatkowej powierzchni mieszkalnej ze