Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 kwietnia 1989 r.
|
| Sygn. akt U 16/88 |
Uzasadnienie
Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności przepisów - § 46
ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 lutego 1985 r. w sprawie ubezpieczeń ustawowych komunikacyjnych (Dz. U. Nr 6,
poz. 20) z art. 7 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (Dz. U. Nr 45, poz. 242) oraz
wydania bez upoważnienia ustawowego zarządzenia Ministra Finansów z dnia 20 maja 1985 r. w sprawie ustalania szkód w pojazdach
mechanicznych osób fizycznych i jednostek gospodarki uspołecznionej ustawowymi komunikacyjnymi (M. P. Nr 16, poz. 127).
Zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych, Rada
Ministrów była upoważniona do określenia w drodze rozporządzenia wymienionych w tym przepisie expressis verbis spraw dotyczących
ustalania:
- grupy osób,
- rodzajów mienia,
- zakresu zdarzeń losowych objętych ubezpieczeniem,
- postępowania w razie wypadku,
- zasad ustalania szkód i wysokości odszkodowań oraz sposobu ich wypłaty,
- zakresu obowiązków wynikających ze stosunku ubezpieczenia.
Sprawy wymienione w cytowanym art. 7 ustawy zastrzeżone zostały do wyłącznej kompetencji Rady Ministrów. Przepisy ustawy
nie zawierały natomiast upoważnienia dla Rady Ministrów do przekazania przyznanej jej kompetencji prawotwórczej innemu organowi
państwowemu.
Rada Ministrów nie unormowała jednakże w rozporządzeniu z dnia 6 lutego 1985 r. wszystkich spraw przekazanych do jej kompetencji.
Natomiast w § 46 ust. 2 Rada Ministrów dokonała subdelegacji ustalając, iż Minister Finansów, w porozumieniu z Ministrem Komunikacji,
określi szczegółowe zasady ustalania przez zakład ubezpieczeń wartości pojazdu, a także zasady ustalania wartości pozostałości
oraz zakresu wyposażenia pojazdu objętego ubezpieczeniem ustawowym auto-casco.
Prokurator Generalny PRL podniósł, iż na gruncie prawa polskiego dopuszczalna jest tylko taka subdelegacja kompetencji prawotwórczych,
której dalsze przeniesienie na