Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 kwietnia 1998 r.
|
| Sygn. akt U 18/97 |
Uzasadnienie:
1. Prezes Najwyższej Izby Kontroli wnioskiem z 24 października 1997 r. wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie,
że przepisy § 1 ust. 3 i 5 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 31 marca 1995 r. w sprawie szczegółowych
zasad finansowania wydatków z Funduszu Pracy oraz sposobu współpracy organów zatrudnienia z bankami i instytucjami finansującymi
(Dz.U. Nr 41, poz. 215; zm.: z 1997 r. Nr 25, poz. 135), zwanego dalej “rozporządzeniem”, są niezgodne z art. 52 ust. 2 i
art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity z 1997 r. Dz.U.
Nr 25, poz. 128 ze zm.), zwanej dalej “ustawą”.
Wnioskodawca zarzucił, że Minister Pracy i Polityki Socjalnej - stanowiąc o kompetencjach dysponenta Funduszu Pracy i ograniczając
uprawnienia Prezesa Krajowego Urzędu Pracy - naruszył nie tylko wymienione wyżej przepisy ustawy, lecz również postanowienia
art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483; dalej: konstytucja), gdyż
na mocy powołanych przepisów ustawy mógł jedynie określić szczegółowe zasady finansowania wydatków z Funduszu Pracy.
2. Minister Pracy i Polityki Socjalnej rozporządzeniem z dnia 21 października 1997 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie
szczegółowych zasad finansowania wydatków z Funduszu Pracy oraz sposobu współpracy organów zatrudnienia z bankami i instytucjami
finansującymi (Dz.U. Nr 134, poz. 890) zmienił zaskarżone przepisy § 1 ust. 5 i § 3 rozporządzenia:
– w § 1 ust. 5 rozporządzenia skreślono wyrazy