Postanowienie TK z dnia 24 marca 1998, sygn. U 22/97

1. Zarząd Główny Związku Nauczycielstwa Polskiego wniósł o rozpatrzenie zgodności punktu 3 obwieszczenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 marca 1997 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Karta Nauczyciela (Dz.U. Nr 56, poz. 357) z Uchwałą Sejmu RP z 9 maja 1992 r. uznającą za zasadne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 11 lutego 1992 r. oraz z art. 1 Konstytucji RP w części mówiącej o zasadzie państwa prawnego.

W uzasadnieniu wnioskodawca zarzucił Ministrowi Edukacji Narodowej pominięcie w tekście jednolitym ustawy - Karta Nauczyciela art. 89, który przewidywał dodatek pieniężny dla nauczycieli uprawnionych do emerytur i rent inwalidzkich, w wysokości 15% podstawy wymiaru tych świadczeń. W treści ustępu 3 obwieszczenia (powołanie punktu 3 Trybunał Konstytucyjny uznał za oczywistą pomyłkę), Minister Edukacji Narodowej przytoczył m.in. ostatnie brzmienie art. 89 ustawy - Karta Nauczyciela z zaznaczeniem, iż tekst jednolity nie obejmuje tego przepisu jako wygasłego. Jako podstawę jego wygaśnięcia wskazał art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.). Wnioskodawca zwraca uwagę, że przepis art. 21 ust. 4 ustawy nie może stanowić podstawy wygaśnięcia art. 89 Karty Nauczyciela, gdyż został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z przepisami konstytucyjnymi (orzeczenie z 11 lutego 1992 r. sygn. K. 14/91, pkt 1 i 2 sentencji). Sejm RP orzeczenie to przyjął, choć jednocześnie nie dokonał zmiany art. 21 ust. 4 ustawy z 17 października 1991 r. W konsekwencji niekonstytucyjny przepis nadal funkcjonuje w systemie prawnym, wprowadzając stan niepewności w ważnej społecznie dziedzinie ubezpieczeń społecznych. Za dalszym obowiązywaniem art. 89 ustawy przemawia także, zdaniem wnioskodawcy, brak wyraźnego uchylenia tego przepisu za pośrednictwem ustawy z dnia