Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 4 grudnia 2012 r.
|
| Sygn. akt U 3/11 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. Pismem z 1 czerwca 2011 r., na podstawie art. 191 pkt 1 w związku z art. 188 pkt 3 Konstytucji, Prokurator Generalny zwrócił
się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności § 104 uchwały Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego z dnia
1 grudnia 2003 r. w sprawie regulaminu Sądu Najwyższego (M. P. Nr 57, poz. 898, ze zm.; dalej: uchwała Zgromadzenia Ogólnego
SSN) z art. 3 § 2 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052, ze zm.; dalej: ustawa
o SN) oraz art. 93 ust. 1 i ust. 2 zdanie drugie Konstytucji.
W ocenie Prokuratora Generalnego, problem konstytucyjny sprowadza się do oceny, czy przyjęty na podstawie uchwały Zgromadzenia
Ogólnego SSN regulamin Sądu Najwyższego (dalej: regulamin SN) mieści się w konstytucyjnie określonym modelu aktów prawa wewnętrznego.
W uzasadnieniu wniosku sformułowano następujące zarzuty względem zaskarżonego przepisu: po pierwsze – przekroczenia ustawowej
podstawy do wydania aktu wewnętrznego (art. 3 § 2 ustawy o SN); po drugie – naruszenia konstytucyjnego zakazu związania aktem
prawa wewnętrznego innych organów niż organizacyjnie podległe wydającemu akt (art. 93 ust. 1 in fine Konstytucji); po trzecie – naruszenia wymogu ustawowej formy ograniczeń konstytucyjnych praw i wolności (art. 93 ust. 2 zdanie
drugie Konstytucji).
Odnosząc się do pierwszego zarzutu, Prokurator Generalny powołał się na pogląd Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn.
K 35/09 (wyrok z 19 października 2010 r., OTK ZU nr 8/A/2010, poz. 77) i przypomniał, że katalog aktów prawa wewnętrznego
ma charakter otwarty, a jego podmiotowe lub przedmiotowe rozszerzenie leży w kompetencji ustawodawcy. Wydanie aktu prawa wewnętrznego
wymaga w każdym wypadku podstawy ustawowej. W ocenie Prokuratora Generalnego, zaskarżony przepis został wydany z przekroczeniem
delegacji określonej w art. 3