Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 września 1999 r.
|
| Sygn. akt U 3/99 |
Uzasadnienie:
I
Pismem z 24 marca 1999 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności
paragrafu 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 lutego 1999 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad, zakresu
i trybu udzielania dopłat do oprocentowania kredytów na cele rolnicze, z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, a także z art. 3 ust.
2, art. 6 ust. 4, art. 8 ustawy z 5 stycznia 1995 r. o dopłatach do oprocentowania niektórych kredytów bankowych.
Powołując się na upoważnienie z art. 8 ustawy z 5 stycznia 1995 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 21 stycznia
1995 r. w sprawie szczegółowych zasad zakresu i trybu udzielania dopłat do oprocentowania kredytów na cele rolnicze. (Dz.U.
Nr 19, poz. 92), które następnie kilkakrotnie było zmieniane. Jedna z tych zmian pochodzi z 9 lutego 1999 r., kiedy to Rada
Ministrów na podstawie art. 6 ust. 4 i art. 8 ustawy z 5 stycznia 1995 r. wydała rozporządzenie zmieniające rozporządzenie
w sprawie szczegółowych zasad, zakresu i trybu udzielania dopłat do oprocentowania kredytów na cele rolnicze (Dz.U. Nr 12,
poz. 97). Paragraf 1 kwestionowanego rozporządzenia stanowi, iż wysokość kredytów objętych dopłatami nie może przekroczyć
łącznie równowartości:
1) 10 q żyta na 1 ha użytków rolnych dla krajowych przedsiębiorców prowadzących produkcję rolniczą, posiadających gospodarstwa
do 100 ha oraz
2) 6 q żyta na 1 ha użytków rolnych dla tego rodzaju przedsiębiorców prowadzących produkcję rolniczą, posiadających gospodarstwa
powierzchni powyżej 100 ha.
Tak sformułowany przepis jest, zdaniem wnioskodawcy, sprzeczny z art. 3 ust. 2 ustawy, który stanowi, iż “dopłaty do oprocentowanych
kredytów bankowych na cele rolnicze, dla krajowych przedsiębiorców prowadzących produkcję rolniczą udzielane są na jednakowych
zasadach, bez względu na obszar użytków rolnych i formę ich własności”. Zróżnicowanie wysokości