Wyrok TK z dnia 24 lipca 2002, sygn. U 4/01

1. Pismem z 1 sierpnia 2001 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o stwierdzenie niezgodności: 1) § 2 ust. 3 i § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 40, poz. 471) z art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zm.) i z art. 92 ust. 1 zd. 1 Konstytucji oraz 2) § 2 ust. 3 rozporządzenia z art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż powołana ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: ustawa) nie uregulowała problematyki kolejności załatwiania wniosków o przydział kwatery. Ustawodawca nie określił więc trybu, według którego uprawnieni żołnierze powinni realizować przysługujące im prawo do kwatery. Ustawodawca przyjął tylko, że wystarczającą przesłanką realizacji prawa do kwatery jest złożenie przez żołnierza wniosku, który powinien zostać rozpatrzony przez odpowiednie organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej: WAM).

Powyższa materia została natomiast uregulowana mocą powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 28 kwietnia 2000 r. (dalej: rozporządzenie). Z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. a-c rozporządzenia wynika, że przydział kwater odbywa się, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w § 2 ust. 3 rozporządzenia, w następujący sposób. W pierwszej kolejności – przeznaczając na ten cel co najmniej 80% zasobu mieszkaniowego w skali roku – zaspokaja się potrzeby mieszkaniowe żołnierzy zawodowych w służbie stałej: 1) nie posiadających kwatery w garnizonie, 2) oczekujących na poprawę warunków mieszkaniowych, 3) oczekujących na przydział kwatery zastępczej.

Pozostały zasób mieszkaniowy – zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2